Gisteren heb ik erg getwijfeld aan mijn vaderzijn. Mijn zoon had geld uit mijn portemonnee gepakt en ik was daar 's ochtends achter gekomen.
De hele dag zat dat in mijn hoofd en ik kwam heel vervelend thuis. Mijn vrouw had hem de mantel al uitgeveegd, dus ik kon mezelf inhouden.
Ik heb er niets over gezegd totdat hij naar bed ging. Ik heb hem gezegd dat ik heel teleurgesteld was en meer niet.
Ik was heel trots op mijn eigen geduld en rust toen ik dat zei.
We zijn vandaag weer samen naar de voetbalwedstrijd geweest en hebben er niets meer over gezegd.
Ik voel mezelf nu ook weer beter.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten